İstanbul’da Boğaziçi’nde Bir Fakir Orhan Veli’yim..

Türk Edebiyat’ının en büyük şairlerinden biri olan Orhan Veli Kanık 57 yıl önce 14 Kasım 1950′de bir belediye çukuruna düştükten sonra beyin kanaması geçirip hayatını kaybetti.. Orhan Veli gibi büyük bir şair’in daha 36 yaşında trajikomik bir şekilde ölmesi gerçekten utanç verici. Kim bilir bizlere sunacağı daha neler vardı..

Bu kısa hayatında Türk Edebiyat’ına kazandırdığı eserler ise şöyle:

Şiir: Garip (1941), Vazgeçemediğim (1945), Destan Gibi (1946), Yenisi (1947), Karşı (1949), Bütün Şiirleri (1951)
Düzyazı: Nesir Yazıları (1953), Edebiyat Dünyamız (1975); (manzum hikâye) Nasrettin Hoca Hikâyeleri (1949)
Derleme: Fransız Şiiri Antolojisi (1947)
Çeviri: A.de Musset’den Bir Kapı ya Açık Durmalı ya Kapalı (O. Rifat ile, 1943), Barberine (1944), Moliere’den Scapin’in Dolapları (1944), Sicilyalı yahut Resimli Muhabbet (1944), Tartuffe (1944), Versailles Tulûatı (1944), Gogol’den Üç Hikaye (Erol Güney ile, 1945), A. R. Lesage’dan Turcaret (1946), La Fontaine’in Masalları (1948), Shake-speare’den Hamlet ve Venedikli Tüccar (Ş. Erdeniz ile, 1949), Batıdan Şiirler (O. Rifat ve M. Cevdet ile, 1953), J. Anouilh’den Antigone (1955), J. P. Sartre’dan Saygılı Yosma (1961), Bütün Çeviri Şiirleri (1982), Turgenyev’den El Kapısında (1994)