Dost

Dostunuz bazen arkadaşınızdır.. Bazen anneniz, babanız.. Bazen sevgiliniz.. Benim gibi biriyseniz yıldızlar, Kız Kulesi dost, Galata Kulesi ayna olabilir size.. Aslında her imge geride bıraktıklarınızdan biridir.
Onlar varken her şey daha güzeldir. En büyük zorluklar bile yanında bir dost varken daha kolay aşılır. Pek iyi değildir dostun olmayışı..

Ama.. Dostun olmayışından daha kötüsü de vardır.. Dostun artık olmayışı.. Bu yüzden dost’lar leblebi tozuna benzer. Tam tadını almaya başlarsınız ki boğazınıza yapışır. Zorlar sizi..

Düğümlenir hatta boğazın, diyecek söz bulamazsın..

Dost dediğim zaman ise aklma ilk gelen şiir Cahit Kulebi’nin Dost’u. Lafı çok fazla uzatmıyorum bu sefer.. Buyurun;

Dost

Bir gece habersiz bize gel
Merdivenler gıcırdamasın,
Öyle yorgunum ki hiç sorma
Sen halimden anlarsın.

Sabahlara kadar oturup konuşalım
Kimse duymasın
Mavi bir gökyüzümüz olsun, kanatlarımız
Dokunarak uçalım.

İnsanlardan buz gibi soğudum,
İşte yalnız sen vardın
Öyle halsizim ki hiç sorma
Anlarsın.

Cahit Külebi