Yazan: — Aralık 2007

Oğlum blog,

İşte yine içimde yanıyor alev alev İstanbul aşkı.. Dün gece gördüğüm rüya o kadar gerçek, o kadar güzeldi ki tarifi imkansız bir his bıraktı bende.. İstanbul diye açtım gözlerimi.. Sevgili arkadaşım Çağrı ile de kendimizi öyle bir gaza getirdik ki az önce bu günü not almamak olmazdı. Üniversiteye gittiğim zaman, öss hazırlık maceralarımdan hatırlamak isteyeceğim güzel bir dialog idi.. Neyse ben uzatmadan rüyama geçeyim..

Yılbaşı gecesi Alican, Çağrı ve Ben dışarıya çıkıyoruz. Yürüyoruz bizim okuldan Altıparmak’a doğru. Kızılay’ın önünden geçerken bir de bakıyoruz Tophane Surları’nın olması gereken yerde uzun bir yol var. Uludağ’ın yamaçlarına kadar uzanıyor. Kenarları aydınlatılmış bir yol. Yolun sonunda bir kapı var. Dikkatli baktığımız zaman oranın İstanbul Üniversitesi’nin o tarihi, o mükemmel kapısı olduğunu görüyoruz. Kapı aydınlatılmış, ışıkları gök yüzüne kadar uzanıyor falan, mükemmel bir şey. Ve bir büyük, bize o kapıyı işaret ediyor parmağıyla. Mustafa Kemal’in; “Ordular, ilk hedefiniz Akdenizdir, İleri!” derken, ya da Fatih Sultan Mehmet’in İstanbul’u feth etmeden önce ordularına parmağıyla şehri işaret etmesi gibi bir şey idi. Biz de büyük bir şevk ile İstanbul Üniversitesi’nin yoluna koyuluyoruz. İstanbul’u feth etmeye gidiyoruz.. Fatih Sultan Mehmet 52 günde feth etti İstanbul’u.. Bizim 5 ayımız var!.. Kainat 7 güne yaratıldı.. Bizim 5 ayımız var.. Hiç bir şey için geç değil..
Bekle Bizi İstanbul!..
Sana geliyoruz!..

M.Öztürk
29 Aralık 2007 C.Tesi..
Her şey çok güzel olacak..

Hayat..

Daha önce olmamış mıdyı?
Bundan sonra da olmayacak mıydı?
Tekrarlarla dolu bu hayat,
Yalnızca yer başka, zaman başka,
Harfler başka..
Yaşanmaz ki bu hayat üzülerek
Ona, buna, şuna..
Kaldır kafanı, bak aynaya!
Var mı senden güzeli bu dünyada?

M.öztürk
29 Aralık 2007
Leman Kültür’de..

bir ateş böceği gördüm,
peşinden koştum.. koştum..
önüme kimler geldi..nelerle savaştım..
kimleri geride bıraktım..
ama
ateş böceği başkasının ellerindeydi..
o bana gelmiyor ben onu yakalayamıyordum..
dokunuyordum ona,
hissediyordum onu ama değildi benim..
hiç kimse anlayamadı
bana acı veren ateş böceği için
verdiğim savaşın nedenini..
garip ya ben de anlamadım..
öyle bir yere gelmişti ki
sevgi değildi artık bu..
aşk değildi..
ışık görmüştüm onda
karanlık dünyamı aydınlatacak..
ufacık yeşil bir ışık..
bir umut, bir hayal, bir hayat..
bir gelecek demiştim ufak, parlak, yeşil bir ışığa..
çok soğuk yollardan geçtim,
ateşinde ısınırım dedim..
kalbim tuz buz oldu,
kavuşabilmek için birleştirdim..
o ise karanlık bir UÇuruMa sürükledi beni.
ben herkesi geride bıraktım,
o hiç kimsesiz bıraktı beni.
ben sadece gerçeği öğrenip onu özgür bırakmak isterken
bırakma dedi beni.
sönmek üzereydi ateşi..
bir alev topu oldum yakabilmek için tekrar ateşini
ısıtması için soğuk yollardan sonra içimizi.
ben her saniye biraz daha sönerken
ateşini yanık tutabilmek için
o içinde enerji biriktiriyordu
çirkin bir böceğe tekrar gidebilmek için..

m.öztürk